در چشم مغان درچشم موبدان در چشم مسلمانان ودرچشم شیعیان

مسلمان .همه نوروز را عزیز شمرده اند وبا زبان خویش از آن سخن گفته اند .

حتی فیلسوفان ودانشمندان که گفته اند:

" نوروز روزنخستین آفرینش است که اورمزد دست به خلقت جهان زد

 وشش روز در این کار بود وششمین روز خلقت جهان پایان گرفت

 واز این رو است که نخستین روز فروردین را هورمزد نام داده اند

 وششمین روز را مقدس شمرده اند".

چه افسانه زیبایی،زیباتر از واقعیت !راستی مگر هر کسی احساس

نمی کند که نخستین روز بهار گویی نخستین روز آفرینش است .

 اگر روزی خدا جهان را آغاز کرده است مسلما  آن روز ،این نوروز بوده است .

مسلما بهار نخستین فصل و فروردین نخستین ماه و نوروز نخستین روز

آفرینش است .هرگز خدا جهان را و طبیعت را با پاییز یا زمستان

یا تابستان آغاز نکرده است .مسلما اولین روز بهار ، سبزه ها روئیدن

آغاز کرده اند ورود ها رفتن و شکوفه ها سرزدن و جوانه ها شکفتن ،

یعنی نوروز.

سخن تازه از نوروز گفتن دشوار است .نوروز یک جشن ملی است ،

جشن ملی را همه می شناسند که چیست،نوروز هر ساله برپا

می شود وهر ساله از آن سخن می رود .بسیار گفته اند وبسیار

شنیده اند؛ پس به تکرار نیازی نیست ؟ چرا، هست .

مگر نوروز را خود مکرر نمی کنید ؟ پس سخن از نوروز را نیزمکرر

بشنوید .در علم وادب تکرار ملال آور است وبیهوده؛ "عقل" تکرار را

نمی پسندد ؛ اما "احساس" تکرار را دوست دارد ،  طبیعت تکرار را

دوست دارد، جامعه به تکرار نیازمند است  .

طبیعت را از تکرار ساخته اند ؛ جامعه با تکرار نیرومند می شود ،

احساس با تکرار جان می گیرد ونوروز داستان زیبایی است که درآن،

طبیعت، احساس وجامعه هر سه دست اندر کارند.

نوروز تجدید خاطره بزرگی است: خاطره خیشاوندی انسان باطبیعت.

هر سال، این فرزندان فراموش کار که ، سرگرم کارهای مصنوعی

وساخته های پیچیده ی خود ، مادر خویش را ز یاد میبرد ، با

یادآوری های  وسوسه آمیز نوروز ، به دامن وی باز می گردد و با او،

این بازگشت وتجدیددیدار را جشن می گیرد. فرزند، در دامن مادر

خود را باز میابد ومادر در کنار فرزند چهره اش از شادی می شکفد ،

اشک شوق میبارد ، فریادهای شادی می کشد ؛ جوان می شود

حیات دوباره می گیرد. با دیدار یوسفش بینا وبیدار می شود.

هروز تان  نوروز

                      نوروز تان پیروز

تو میدانی که من هرگز به خود نیندیشیده ام 

تو می دانی که من حیاتم هوایم همه خواستن هایم به خاطر تو

وسرنوشت تو وآزادی تو بوده است تو می دانی وهمه می دانند

که هرگز به خاطر سود خود گامی برنداشته ام از ترس خلافت

تشیعم را از یاد نبرده ام تو می دانی وهمه میدانند

که نه ترسویم  نه سود جو .

تو میدانی وهمه می دانند من سراپایم مملو از عشق به تو وآزادی

وسلامت تو بوده است وهست وخواهد بود.

تو میدانی وهمه میدانند که دلم غرق دوست داشتن تو وایمان داشتن

به تو است تو میدانی وهمه می دانند که من خود را فدای تو کرده  ام

وفدای تو میکنم که ایمانم توئی وعشقم توئی

وامیدم توئی ومعنی حیاتم

توئی وجزتو زندگی برایم رنگ وبویی ندارد طعمی ندارد

تو میدانی و همه میدانند که زندگی از تحمیل لبخندی برلبان من

از آوردن برق امیدی در نگاه من از برانگیختن موج شعفی در دل من

عاجز است.

تو میدانی  وهمه میدانند که شکنجه دیدن به خاطر تو زندانی کشیدن

به خاطر تو ورنج بردن بپای تو تنها لذت بزرگ زندگی من است

از شادی توست که من در دل می خندم

از امید رهایی تواست که برق امید در چشمان خسته ام میدرخشد

واز خوشبختی تواست که هوای پاک سعادت را در ریه هایم احساس

می کنم .

نمی توانم خوب حرف بزنم نیروی شگفتی را که در زیراین  کلمات

ساده و جمله های ضعیف وافتاده پنهان کرده ام 

                                                               دریاب !دریاب !

من تو را دوست دارم . همه زندگیم وهمه روزهایم

وهمه شبهای زندگیم

هر لحظه زندگیم براین دوستی شهادت می دهند شاهد بوده اند و

شاهدهستند

                   آزادی تو مذهب من است خوشبختی تو عشق من است

                                      آینده تو تنها آرزوی من است...........