تشنه ی قرن های بی باران!, روح زندانی معبد من

کوزه ها را همچنان خشک وغبار آلوده باز گردانده ام

شرم دارم که آنها را به تو پس دهم

آن " گوهر شب چراغ بهشتی" را سنگ سیاه کرده اند

دوست دارم کوزه را همینجا بر این سنگ زنم بشکنم

کوزه ای را پراز اشک کردم وکوزه ای را پراز خون

                                                                     این دو را نگاه می دارم

همچون" قطره های برنیلوفر" شبنمی افتاده به چنگ شب حیات

 آرام و بی نشان در آرزوی سر زدن آفتاب مرگ

                                                نشسته ام و چشم های خاموشم

رابه لبهای کبود مشرق دوختم  ....

           پرستوهای بی بهار من

                                        قاصدک های آواره در باد بازگردید !

وتو تشنه ی مجروح وعزیز من !

                          چشمهایت رابه من مدوز

                                             ببند  من از دیدن آنها رنج می برم.

                                                                      "دکتر علی شریعتی"   

حکایت

  باتو حکایتی د گر این دل ما به سر کند

   شب سیاه قصه رو هوای تو  سحر کند

   باور ما نمی شود در سر ما نمی رود

    از گذر سینه مایار دگر گذر کند

    شکوه بسی شنیده ام از دل درد کشیدم

    کور شوم جز تو اگر زمزمه دگر کند

    چاره کار ما تویی یاور یار ما تویی

     توبه نمی کند اثرمرگ مگر اثر کند     

     مجرم آزرده منم تن به جزا داده منم

     قاضی درگاه تویی حکم سحر گاه تویی

    مقصد مقصودم تویی عشقم معبودم تویی

    ازتو حذر نمی کنم سایه مگر سفر کند

اون روزا...

اون روزا ما دلی داشتیم واسه مردن جونی داشتیم

واسه مردن کسی بودیم کاری داشتیم

                                                                   پاییز بهاری داشتیم تو سرا ما سری داشتیم

                                                                  عشقی و دلبری داشتیم واسه رفتن دلی داشتیم

کسی امد که حرف عشق رابا ما ز

دل ترسوی ما هم دل به دریا زد

                                                                   به یک دریای طوفانی دل مارفته مهمانی

                                                                      چه دورساحلش از دور پیدا نیست

یه عمری راه در قدرت ما نیست

باید پارو نزد وا داد باید دل رو به دریا داد

                                                          خودش می برتت هر جا دلش خواست

                                                                         به هر جا برد بدون سا حل همون جاست

به امید اینکه ساحل داره این دریا

به امیدکه آروم می شه تا فردا

                                                                          به امیدی که این دریا فقط شاه ماهی داره

                                                                           به عشقی که نمی بینی شباش و بی ستاره

دل ما رفته مهمانی     

                    به یک دریای طوفانی ....

آخرین نقطه

هر بارکه به سراغش رفتم هاهای گریستم

آخرین بار که بسراغش رفتم دیوانه وار خندیدم

وقتی حالت استفهام را در نگاهش دیدم با طعنه گفتم:

               بس بود هر چه تو قاه قاه خندیدی و من های های گریستم

هنوز حرفم تمام نشده بود که قطره اشکی سرگردان در گوشه چشمم

لنگر انداخت با طعنه گفت بنا بود گریه نکنی

پس این قطره ی اشک چیست؟...

اشکم را پاک کردم

                      نیلوفرانه گفتم این

                                            این قطره ی اشک نیست

                                                                       نقطه است!

این آخرین نقطه ای است که به آخرین جمله

آخرین فصل کتاب ایمانم به عشق مردان گذاشتم

من دیگر به هیچ چیز مردان ایمان ندارم

                   جز به یکپارچگیشان در نامردی!!!....